ÇRREGULLIMI BIPOLAR

Ka pasur diskutime të shumta për gjendjen e Virginia Woolf-it. Sot ekspertët mendojnë se ajo kishte çrregullim bipolar me disfori hipomanike dhe faza të rënda depresive (American Psychiatric Association, 2000; Baldessarini, 2000). Ajo pësoi tre kriza madhore të sëmundjes së saj në verën e vitit 1895, në maj 1904 dhe në korrik 1913, megjithëse ajo kaloi episode të tjera të rënda midis këtyre periudhave. Ajo pati episodin e parë kur ishte trembëdhjetë vjeçe. Kjo e bëri atë të merrte pushim për rikuperim për më shumë se gjashtë muaj dhe e detyroi të ndalonte së shkruari ditarin e saj, të cilin e kishte filluar katër vjet më parë. Në vitin 1897, pas një sulmi intensiv, ajo shkruan se jeta ishte shumë e vështirë për të dhe se do t'i duhej një lëkurë elefanti për ta duruar atë, të cilën shkrimtarja sigurisht besonte se nuk e kishte (Woolf, 1975). Episodi i dytë i rëndë, në vitin 1904, ishte shumë serioz dhe çoi në tentativën e saj të parë për vetëvrasje. Megjithatë, periudha më akute në çrregullimin e saj zgjati nga viti 1913 deri në vitin 1915. Pavarësisht nga paqëndrueshmëria e saj e konsiderueshme, ajo u martua me Leonard Woolf në gusht 1912. Në atë kohë, ajo pati ulje-ngritje intensive, siç reflektohet nga marrja e saj prej 100 gramësh të Veronal-it në 9 shtator 1913, në një tjetër përpjekje për t'i vrarë jetën.

Kolapset, ankthet dhe të qarat e saj do të vazhdonin deri në verën e vitit 1915. Më pas, kundër të gjitha gjasave, ajo ishte mjaft mirë deri në vitin 1936 (Wolf, 1980). Në vitin 1941, ajo u ndje përsëri e dëshpëruar dhe kishte frikë se sëmundja e saj do të përkeqësohej përsëri dhe do t'i duhej të shkonte në një spital psikiatrik si në rastet e mëparshme. Në fakt, ajo po dëgjonte zëra - preambula të një krize të rëndë - dhe më 28 mars, pasi shkroi dy letra lamtumire, njërën për Leonardin dhe tjetrën për motrën e saj, Vanessa, hyri në lumin Ouse me xhepat e pardesysë plot me gurë. Kjo ishte përpjekja e saj e fundit për t'i marrë jetën vetes dhe kësaj radhe pati sukses. Ky është një fragment i letrës së saj drejtuar Leonardit:

I dashur, ndihem e sigurt se po çmendem përsëri. Ndjej se nuk mund të kalojmë një tjetër nga ato kohërat e tmerrshme. Dhe këtë herë nuk do të shërohem. Kam nisur të dëgjoj zëra dhe nuk mund të përqendrohem. Kështu që unë jam duke bërë atë që duket gjëja më e mirë për të bërë. Ti më ke dhënë lumturinë më të madhe të mundshme. Ju keni qenë në çdo mënyrë gjithçka që mund të ishte dikush. Nuk mendoj se dy njerëz mund të ishin më të lumtur derisa erdhi kjo sëmundje e tmerrshme. Unë nuk mund të luftoj më. E di që po të prish jetën, se pa mua mund të punoje. Dhe e di që do e bësh. E sheh që nuk mund ta shkruaj as këtë si duhet. Nuk di të lexoj. (Bell, 1996, f. 226)